1.Gotowanie zupy z trawy

Zupa z trawy to była moja specjalność. Najfajniej, jeśli pachniała i była przystrojona kolorowymi kwiatkami. Najwięcej frajdy sprawiało cięcie tej trawy i innego zielska nożem. Tak! Nożem. Mając może z 6-7 lat, posługiwałam się nożem i nic mi się nie stało, a frajda była przeogromna. Najfajniejsze w tej zabawie było to, że pod koniec zabawy nie musiałam wylewać tej zupy gdzieś na podwórko, ale zanosiłam ją i karmiłam nią świnie w chlewie u babci. Taką miałam klientelę to i wymagania nie były zbyt wielkie co zrobić.

2.Całe dnie spędzone na polu z sąsiadami

Nie wiem jak u Was, ale u mnie we wczesnym dzieciństwie moimi najlepszymi przyjaciółmi były osoby mieszkające niedaleko mnie. Nie było zbyt wielkiego wyboru, a jak się dziecko nudzi, to nie marudzi na towarzystwo, zupełnie odwrotnie niż w świecie dorosłych. Nie ważna była zabawa, chociaż ta była wymyślana w ciągu kilku sekund i zawsze było co robić, najważniejsze było to, żeby być razem i nie kisić się w domu.

3.Spacery z lalką w wózku

Pamiętam to, jak przez mgłę, ale będąc małą dziewczynką, kiedy jeszcze nie chodziłam do szkoły, to posiadałam swoje lalki, które oczywiście odgrywały rolę moich córek. Każda z nich nosiła swoje wymyślone przeze mnie imię. Nie wymienię ich wszystkich, ale na pewno była: Iwonka, Andrea (tak pisało na opakowaniu), Irenka, Iza (jak widzicie, miałam upodobania do imion zaczynających się na literę I). Wsadzałam taką lalę do mojego niebieskiego wózeczka i dumna kroczyłam za mamą na spacer. W tamtym czasach niewiele dziewczynek posiadało takie piękne wózki, jaki miałam ja (no dobra może posiadały, ale mój i tak był najpiękniejszy). Kiedy widzę gdzieś na ulicy takiego małego szkraba, ze swoim wózeczkiem to uśmiecham się pod nosem.

4. Wyjazdy na ferie na narty

Gdzieś już o tym wspominałam, chyba w poprzednim poście o wspominkach gdzie w głównej roli wystąpiło moje pudełko ze wspomnieniami. Całe dnie spędzone na nartach, właściwie to do domu wracaliśmy, żeby coś zjeść. Jazda na pięknie oświetlonym stoku, te wspomnienia nie zginą i mam nadzieję, że jeszcze zdarzy się taki wyjazd na ferie, tym razem z moim synem :)

5.Gry w Państwa-Miasta i Chińczyka na Delicje

Teraz takie gry wychodzą na światło (świec) tylko wtedy kiedy zabraknie prądu lub internetu. Kiedyś nie miałam internetu w domu i jakoś trzeba było spędzić wieczór. Wiecie, jak się je wtedy spędzało? Z rodziną. Grając w różne gry planszowe i zgadywanki. Naszym ulubieńcem był Chińczyk i Państwa-Miasta, obie jakże brutalne gry, jeśli dodać do tego, że można było coś wygrać. Jak to wyglądało. Przed rozgrywką dzieliliśmy się delicjami z opakowania i każdy stawiał swój zakład, czyli po jednej delicji na stół a zwycięzca zgarniał wszystkie, czyli 4. Taka sama zasada dotyczyła gry Państwa-Miasta. Emocje są o wiele większe, gdy wiesz, że coś wygrasz.

6. Pierwsze samodzielne wyprawy rowerowe nad wodę

Wiecie, że dawniej dzieci nie musiały jeździć na rowerach w kaskach na głowie? Przynajmniej ja nie pamiętam, żebym kiedykolwiek miała taki na głowie, będąc dzieciakiem. Wyprawy rowerowe były tutaj hardkorem, bo rodzice często nie wiedzieli, gdzie jedziemy, a my spędzaliśmy kilka godzin na rowerach kilkanaście kilometrów od domu. Szok i niedowierzanie! Fajnie było zapakować się w plecak i jechać z paczką na rowerach nad wodę bez starszyzny i ich ględzenia o powrocie do domu i wychodzeniu z wody. Sami nad wodą to też weźcie pod uwagę. Wszyscy żyją, jeśli chcecie o to zapytać.

7.Kulki z mlekiem przygotowywane przez Dziadka przed pójściem do szkoły

Pomyślałam, że dobrze będzie przytoczyć jakiś smak dzieciństwa. Pominę oranżady wyjadane palcem pod sklepem i inne tego typu wspomnienia, w których lubuje się internet. To, co ja pamiętam to smak czekoladowych kulek z mlekiem. To nie były zwykłe kulki to były kulki, które jadłam codziennie rano na śniadanie i były przygotowywane przez Dziadka, który rano przynosił świeżo udojone, nie raz jeszcze ciepłe, mleko od krowy. To był smak… Widzę, że moje dziecko również go podziela, bo coraz częściej życzy sobie takie danie na śniadanie.

8.Podpalanie świeczek patyczkami na cmentarzu i skrobanie wosku

O takich sprawach się nie mówi tak samo, jak o przypalonej kurtce na Wszystkich Świętych i robieniu syfu ze świeczki w kościele. Świeczkomaniactwo skądś się musiało wziąć w moim przypadku. Jeszcze, kiedy większość zniczy nie posiadała przykrywek, mała dziewczynka o słomkowych włoskach biegała po cmentarzu z patyczkiem w dłoni. To byłam ja i to ja dzierżyłam tę jakże ważną czynność podpalania świeczek w mojej rodzinie. Nie obeszło się to bez kilku wypadków, ale było warto. Jeśli chodzi o rzeźbienie w wosku świeczki, to jest tym bardziej zajmujące i przyjemniejsze im nudniejsza i długa staje się msza święta.

9.Powroty do domu kiedy już robiło się ciemno

Powrót do domu o zmierzchu lub wtedy kiedy było już całkiem ciemno, pokazywał Cię w oczach Twojej paczki za osobę cool i mającą lajtowych rodziców. Ci, którzy pierwsi wołani byli na kolację uznawani byli za cieniasów. Wracając o późnej godzinie do domu, czułam się taka dorosła. Najfajniej wspominam te ciepłe, wakacyjne wieczory.

10.Słuchanie radia do późnych godzin z siostrą

Jak już doszliśmy do godzin wieczornych i nocnych to moim ostatnim ulubionym wspomnieniem, są noce, które spędziłam razem z moją siostrą. Nie spałyśmy, a w tym czasie słuchałyśmy radia. Wtedy było takie radio, które nazywał się Radio Alfa i puszczało transmisję na żywo z klubu Energy 2000. Siedziałyśmy i nagrywałyśmy swoje ulubione kawałki na kasety magnetofonowe. Dwa przyciski naraz i jedziesz :D Raz zdarzyło nam się słuchać radia Maryja o północy i nie pytajcie co się wtedy działo…

To już wszystkie moje ulubione wspomnienia z dzieciństwa. Jest ich więcej, ale te są moimi najulubieńszymi. Dajcie znać, jakie są Wasze ulubione wspomnienia i powiedzcie czy to tylko ja byłam taka dziwna z tymi patyczkami na cmentarzu? ;)

The post 10 ulubionych wspomnień z dzieciństwa. appeared first on Madziof .pl.

Dzisiaj postanowiłam zajrzeć do tego pudełka i powspominać czasy dzieciństwa, a także podzielić się nimi z Wami. Pokażę Wam, co pakowałam do niego, kiedy jeszcze chodziłam do podstawówki, potem gimnazjum i czasy liceum. Jaki przedział lat? Tego dowiemy się na końcu, gdy już dotrzemy do dna.

Zapraszam.

Po ściągnięciu przykrywki naszym oczom ukazuje się zawartość pudełka. Jest torebeczka APART, kilka kartek niewiadomego pochodzenia. A dalej…

Na pierwszy rzut idą filofuny, tych w pudełku było najwięcej i musiałam je wyciągnąć jako pierwsze, aby dokopać się do reszty rzeczy. Ta zabawa dotyczy okresu, kiedy chodziłam do gimnazjum. Pamiętam czasy, kiedy jadąc do szkoły autobusem, plotłam takie sznurki, których każda z nas miała poprzypinane pęczki przy piórnikach i plecakach. Okrągłe i te bardziej kwadratowe a co bardziej uzdolnione koleżanki plotły różne dziwne kształty. Moda minęła, gdy nie było już pomysłów, do czego można je wykorzystać ;)

Kilkanaście zużytych karnetów narciarskich z mojego ulubionego stoku w Bukowinie Tatrzańskiej. Pochodzą z okresu podstawówki, kiedy to każde ferie spędzaliśmy z kuzynostwem u cioci w górach. To były najlepsze ferie w moim życiu. Standardowy dzień wyglądał tak: Pobudka o 7 rano, śniadanie i wyjście na narty, powrót na obiad, odpoczynek i na narty, powrót na kolację i po kolacji albo spacer, albo z powrotem na narty. To wtedy nauczyłam się jeździć i czerpać radość z jazdy. Całe dnie spędzone na świeżym powietrzu i w ruchu to było to… Bardzo miło wspominam te lata <3

Zdarzyło się też, że pojechałam dwa razy na kolonie. Bardzo dobrze wspominam te czasy i zawarte tam znajomości. Pierwszy raz byłam na 2 tygodnie w Nowej Soli w grupie maluchośredniaków a za drugim razem byłam w Augustowie w grupie średniaków. Ta druga kolonia bardziej mi się spodobała. Przywiozłam mnóstwo zdjęć (całą rolkę) i koszulkę z podpisami koleżanek. :)

Zachowałam też dla potomności mój sprawdzian z Fizyki z czasów liceum. Ja z fizyki i chemii byłam noga, leciałam prawie na samych dopuszczających. W domu płakałam i próbowałam się uczyć czegoś, czego nie rozumiałam, a nasi nauczyciele nie wiele robili w tym kierunku, abyśmy zrozumieli materiał. Spytacie pewnie: “To skąd się wzięła ta piątka?”. Moja pierwsza i ostatnia piątka z fizyki. Na sprawdzian nauczyłam się zadań na pamięć — dziękuję za uwagę. Będę miała przynajmniej co pokazać synowi :D

Lubię się chwalić co? Ale kto nie lubi. Poniżej możecie podziwiać projekt wyszywania składający się z mojego imienia, nazwiska i klasy. Każdy innym kolorem i każdy innym ściegiem. Jak to zrobiłam, skoro nie lubię i nie umiem szyć? Mama dziewiarz do czegoś zobowiązuje… hyhy. Dobrze dość tego chwalenia się ocenami przejdźmy do kolejnych skarbów, które znalazłam w pudełku.

Czas na rysunki, których w moim pudełku znalazła się znaczna ilość. Moją wstydliwą przyjemnością jest obserwowanie, jak ktoś rysuje. Podkreślę, że musi rysować ładnie. Nie mam talentu do rysowania, a zawsze chciałam mieć i fascynuje mnie to, co mają w głowie osoby, które umieją rysować. Lubię patrzeć, jak rozplanowują cały rysunek, jak go dokańczają, czy zwracają uwagę na detale, czy cieniują (uwielbiam, jak cieniują!). Takie moje małe zboczenie. Mogłabym patrzeć godzinami, jak ktoś rysuje. W liceum patrzyłam na rysunki Martyny, która rysowała kobiety z wychudzonymi nogami, ale każda z nich miała swoją stylizację i połączoną z nią historię, którą sobie opowiadałyśmy w trakcie rysowania. Najbujniejszą historię miała lalka w staniku i w kabaretkach, to możecie się tylko domyślić…

W czasach gimnazjum siedziałam w ławce z Agnieszką, która również umiała pięknie rysować (umiałam sobie dobierać kumpele do ławki, nie ma co). Lubiła rysować róże z kolcami i różnego rodzaju pnącza na marginesie w zeszycie. Na nudnej lekcji lubiłam patrzeć na to, co rysowała. Strasznie mnie to uspokajało. Na zdjęciu znajduje się też moje własne grafitti — logo, Mój autoportret narysowany przez kolegę (czarownica na miotle z cyckami na wierzchu, jeśli ktoś nie dowidzi) oraz kilka kartek, które dostałam od koleżanek z wakacji.

Legitymacja szkolna z podstawówki i z gimnazjum oraz jedna z klubu siatkarskiego, do którego należałam oraz bilet miesięczny z roku 2006. Wspaniała grzywka i ten mysi kolor włosów, którego nie cierpię. A Wy macie schowane swoje stare legitymacje?

Znalazłam też kilka zaproszeń. Dwa na ślub i wesele z roku 2003 i zaproszenie na studniówkę od P z roku 2007. Pamiętam, że miałam ich o wiele więcej, ale gdzieś się zapodziały. Miejcie piękne zaproszenia ślubne! Wiedzcie, że są takie osoby, które je zbierają!

Na samym dnie znalazły się również kartki z życzeniami z mojej 18-stki. Nietknięte zupełnie zębem czasu, niektóre jeszcze w folijkach i w kopertach. Nie czarujmy się, moja osiemnastka miała miejsce, w roku 2007 więc kilka ładnych lat już minęło. Znalazła się tam jeszcze jedna karteczka pt: “Będziesz wspaniałą Mamą”. Miesiąc po moich prawdziwych urodzinach urodził się mój syn, a karteczkę wraz z prezentem dostałam od moich kochanych psiapsiół, z którymi do tej pory utrzymujemy kontakt.

Ta dzidzia na wiklinowym krzesełku to ja w wieku 9 miesięcy. Taki miałam kołnierzyk i taka byłam fotogeniczna, że wszyscy mi chcieli robić zdjęcia ;) Gdzieś tam w tle widzicie zdjęcie z siostrą przed wyjściem, zdjęcia grupowe z gimnazjum i kilka z wycieczek szkolnych i rodzinnych ;) W pudełku znalazła się też sterta zdjęć kompromitujących mnie lub moich znajomych. Zostały zamknięte na wieki a dostęp do nich mam tylko ja. Są również zdjęcia moich pierwszych miłości, do których to zdjęć wzdychałam godzinami i nie mogłam się napatrzeć. Są i leżą w pudełku przypominając czasy, gdzie największym problemem było to, że masz szlaban i nie możesz iść na ognisko do koleżanki ;)

Identyfikatory gimnazjalne z roku 2002 i 2003. Dziwne, ale gdy pomyślę sobie już o latach dwutysięcznych, to wydaje mi się, że wszystkie te wydarzenia działy się niedawno, podczas gdy identyfikatory ze zdjęcia mają już 12 i 13 lat! Nieźle co? Nosiliśmy je po to, tylko aby nauczycieli mogli Cię wołać po nazwisku lub wiedzieć komu wlepić ujemne punkty za brak butów na przebranie.

Skoro mowa o gimnazjum to nie sposób nie wspomnieć o papyrosach palonych po kryjomu w kiblach. Nie, nie papyrosach. Wtedy się mówiło “szlugi“, nie wiem, czy dalej się tak mówi? Było tak: 10 osób ustawiało się w kółeczko i mieli do wypalenia jednego szluga, a po dwóch zaciągnięciach przeżywałam, że całe ubranie mi śmierdzi…

Papieros z filtrem w kształcie serduszka nie pochodzi z tych czasów, pochodzi z czasów nieco późniejszych, ale zachowałam go, bo jest ładny hehe ;)

A co my tu mamy? Jest mój krzyżyk do bierzmowania, stary wisiorek z kulkami, bransoletki z jakiejś dyskoteki z motywem przewodnim fluo, kapsel z tymbarka z bardzo ważnym wtedy przesłaniem, mini pudełeczko na biżuterię w stylu barko rokoko (lewy górny róg), breloczek z serduszkami, ustnik do dmuchania z alkomatu, niewywołana klisza z AGFA. Ciekawa jestem jakie zdjęcia tam są i czy po takim czasie dałoby się je jeszcze wywołać. Ha a teraz pytanie: Gdzie się takie zdjęcia wywołuje?

O nie!!! Klasyk! Moje Pele-Mele! Obczajcie okładkę, mojego zajebiście modnego w tamtych czasach, Pele Mele. Była jazda, bo miałam wymyślone aż 82 pytania! Hardkor, który tylko nieliczni ukończyli. Uważam, że pytanie o ulubionego piosenkarza sprawiało, że wiedziałam, kto zna się na trendach i wie, co jest modne, a kto nie. W tych latach na fali był Eminem jak możecie zobaczyć ;)

Swego czasu pisałam pamiętniki i dzienniki. Większość została spalona po splądrowaniu mojego pokoju przez siostrę. Zostało kilka sztuk, które zostały przechowane w pudełku. Jeden dziennik opowiada o obozie historycznym i tym, co się tam działo (#ktowietenwie). Jako że dawniej nie było takich wymysłów jak tekstowo.pl czy inne tego typu serwisy przechowujące teksty piosenek to słowa swoich ulubionych piosenek przechowywałam w zeszycie. Przepisywałam ze słuchu i z błędami. Gdybyście zobaczyli teksty piosenek zagranicznych… Pisane tak jak się wymawia np. Ups aj did it egej, Aj plejd łif jor hart :) Polew! Jeśli chodzi o zeszyty i grube zestawy kartek z smsami to jest już osobna historia.

Mam kilkanaście zestawów kartek z przepisanymi smsami. Kiedyś byłam bardzo sentymentalna… hmm nadal jestem, ale nie aż tak! Nie miałam jakiejś super fajnej komórki i bardzo szybko kończyła się w niej pamięć na smsy. Wtedy pakiet 500 smsów w Orange to była mało — uwierzcie! Spisywałam całe rozmowy, oczywiście te ważniejsze, kłótnie, wyznania i inne… Najwięcej wiadomości wymieniłam oczywiście z moim obecnym mężem, ale nie tylko… ;) Boję się tam zaglądać…

Jeśli miałabym dzisiaj przeliczyć ile smsów wysyłam obecnie w miesiącu to nie wiem, czy przekroczyłabym liczbę 20 i są to najczęściej smsy do mojej mamy, która nie ma Facebooka ;)

Do tej pory zdarza mi się zbierać paragony z miejsc, które kojarzą mi się bardzo pozytywnie. Biletów i paragonów z wycieczek było znacznie więcej, ale większość z nich wyblakła i nie można było doczytać się, co na nich pisało i zostały wyrzucone. Na zdjęciu: karty wstępu do Gdyńskiego akwarium, bilet na rejs Galeonem, kilka paragonów i muszelki ;)

Uff przebrnęliśmy! Tak prezentuje się moje pudło ze wspomnieniami. Zostało już zamknięte jakiś czas temu i nie wsadzam tam już nic nowego. Pamiątki z tego czasu zbieram na innej kupce, mam też pudełko, w którym trzymam wszystkie pamiątki z naszego ślubu (2013), ale to chyba jeszcze nie czas na to, żeby je otwierać :)

Macie swoje pudełka ze skarbami z przeszłości? Zbieracie podobne pierdoły do mnie? Dajcie znać w komentarzu — jestem ciekawa! :)

The post Moje pudełko wspomnień. appeared first on Madziof .pl.