Gdzie znajduje się Jezioro Orawskie?

Zobaczcie na mapkę poniżej. Zaraz za granicą Polski a co więcej, jedna jego mała część leży w Polsce. Więc wcale nie daleko. Możecie jechać trasą na Chyżne, ale uważajcie na korki i wzmożony ruch w tamtych okolicach, bo jak wiadomo, jak zbliża się długi weekend, to Polacy lubią uderzać na Zakopane. Polecam krótki objazd przez Jabłonkę lub z powrotem przez Jordanów. Droga mniej uczęszczana, ale na pewno nigdzie nie staniecie w korku.

Gdzie spaliśmy?

Jak już wspominałam, na pomysł wyjazdu na weekend sierpniowy wpadliśmy praktycznie w ostatniej chwili, więc wielkiego wyboru co do zakwaterowania nie mieliśmy. Naszym najważniejszym kryterium była lokalizacja blisko jeziora i to aby mieszkać w domku. Udało nam się znaleźć domki Chatova Osada zaraz przy przystani. Linkuje do nich poniżej.

LINK

50 zł zniżki na BOOKING ⤵⤵⤵
http://bit.ly/5dychodmadziofanabooking

Zniżka obowiązuje osoby, które nie posiadają jeszcze konta na Booking. Jeśli zarejestrujecie się z ttego kodów, to po podróży dostaniecie zwrot 50 zł.

Była to małe osiedle z uliczką wzdłuż, której znajdowały się zielone domki. Czy mogę Wam polecić to miejsce? Średnio na jeża. Jeśli nie macie zbyt wielkich wymagań co do noclegu, to jest w porządku. Najważniejsze, że spacerkiem mogliśmy udać się nad jezioro, do lasu i do pobliskich knajpek. Jedynym mankamentem było to, że w pobliżu nie było żadnego sklepu, nawet lokalnego i trzeba było podjechać do Namiestowa do Lidla na zakupy.

Bluzeczka – Rosegal
Szorty – Bonprix

Co jedliśmy?

Pierwszego dnia uraczyliśmy się daniem dnia, czyli karkóweczką z knedlami i zupą czosnkową. Całkiem smaczne danie. Słabo doprawione, ale jak na Słowackie realia to całkiem mi smakowało. Jakiś czas temu byliśmy w Liptovskim Mikulaszu i pisałam o tym tutaj, a o niedobrym jedzeniu na miejscu możecie poczytać tutaj. Wieczorem zamówiliśmy sobie pizzę i Langosza czosnkowego, który jest moim ulubionym Słowackim daniem. Na drugi dzień a była to sobota, ceny magicznie powędrowały w górę. Za Langosza już nie płaciliśmy 1,50 e tak jak w piątek a 2,40 e. Podobnie było w restauracjach, gdzie nie pojawiło się danie dnia.

Karkówka z knedlami.

Zamówiliśmy proste dania, schabowego z frytkami i filet z kurczaka z ziemniakami. Mój Mąż zaryzykował i zamówił golonkę z hranolkami czy czymś podobnym. Golonka była poskubana na mniejsze części i całość nie wyglądała zbyt apetycznie. Dodatkowo trafiła nam się Pani Kelnerka, która nas nie rozumiała, albo udawała, że nie rozumie, bo pokazywaliśmy jej w menu, co chcemy zamówić, a i tak 3 razy pojawiło się danie, którego nie zamawialiśmy oraz pomyłki w zamówieniu.

Kolejny raz powtórzę, że nie warto zamawiać zestawu surówek za 2 euro (ćwiartka pomidora i łyżka kapusty). Ziemniaki z wody wyjęte dopiero co, nieposypane nawet koperkiem. Kolejny raz natrafiam na sytuację, gdzie powiem jasno i wyraźnie, że jedzenie na Słowacji jest drogie (schabowy 5 e + frytki 1,70 e + surówka 2 e + cola 2 e = 10,70 e za zwykły obiad!) i niedobre. Nie używają przypraw czy jak? Pomijam to pierwsze danie dnia, które było fenomenem.

Za podobny zestaw po polskiej stronie w Chyżne zapłaciliśmy (12 zł schabowy + 5 zł frytki + 6 zł surówki 4 rodzaje na osobnym talerzyku + cola 6 zł = 29 zł.) Zajazd w Chyżne nieco różnił się od chatki rybackiej przy brzegu, gdzie ceny były mocno wywindowane. Jeszcze pół biedy, gdyby to jedzenie u Słowaków było dobre, ale niestety.

Co robiliśmy?

Rejs Łódką po Jeziorze Orawskim

Pierwszego dnia spacerowaliśmy i wybraliśmy się na rejs łodzią po jeziorze Orawskim. Cudowne widoki i polecam każdemu. Rozkład jazdy łodzi możecie zobaczyć tutaj. Cena za dorosłego to 7 euro, za dziecko 2,50 e. Rejs trwa 1,5 godziny, z czego pół godziny jest czasu wolnego na Wyspie Slanickiej (Slanicky Otrov). Na łodzi znajduje się bar, w którym można zamówić sobie coś do picia i przekąski.

Wyspa Slanicka, na której byliśmy. Jest to wzniesienie, które górowało nad zalaną wsią Slanice i teraz wystaje ponad powierzchnię wody. Ciekawe doświadczenie spacerować po tej wysepce. Nazywana jest też “Wyspą Sztuki”, ponieważ na miejscu znajduje się wystawa rzeźb, które można zobaczyć dookoła znajdującego się tam kościółka i w środku.

Wnętrze kościoła na Wyspie Slanickiej.

Nie miłą niespodzianką było pobieranie opłaty za wstęp na wyspę 1 e za dorosłego 0,50 e za dzieci. Co, gdybym nie wzięła portfela? Siedziałabym jak ten głąb na pomoście albo na statku. Sprytny zabieg z ich strony, ale zupełnie niepotrzebny. Wystarczyło powiadomić o tym gdzieś na biletach lub plakacie albo choćby doliczyć kwotę za wstęp na wyspę do biletu. Sama opłata jest niska i rozumiem, że jakoś trzeba utrzymać ekspozycję rzeźb, ale jest to super nie miłe, kiedy w taki sposób ciągnie się od ludzi pieniądze. Cały rejs był bardzo malowniczy i byłam bardzo zadowolona. Łódź podpływa pod zaporę, którą można zobaczyć od strony wody.

Sukienka – YumYum Moda Plus Size

Baseny i czilowanie

Drugiego dnia oddaliśmy się całkowitemu odpoczynkowi na pobliskich basenach. Pogoda nam sprzyjała więc były kąpiele słoneczne i wodne. Antoni wyszalał się za wszystkie czasy. Wieczorem spacerowaliśmy i wdychaliśmy świeże górskie i leśne powietrze. Dzień spędzony na niczym, każdemu z nas się przypadał.

Baseny znajdowały się po drugiej stronie uliczki. To widok z naszego tarasiku. Jak widzicie całość terenu była ogrodzona.

Za wstęp na baseny pobierana była dodatkowa opłata 3 euro za osobę dorosłą i 2 e za dziecko. Dodam, że basen należał do właściciela domków, w których mieszkaliśmy. Nikt by tego nie zauważył, gdyby ta kwota była doliczona do opłaty za nocleg serio.

Orawski Gród

Ostatniego dnia wymeldowaliśmy się o godzinie 10.00 i ruszyliśmy w stronę Orawskiego zamku, który chcieliśmy, chociaż zobaczyć z zewnątrz. Podjęliśmy decyzję o krótkim zwiedzaniu. Opłata za parking jednorazowa 3,5 e.

Do wyboru macie dwie trasy A – dłuższa, B – krótsza i szybsza oraz można skorzystać z połączenia tych dwóch tras. My wybraliśmy trasę B. Wstęp na zamek kosztuje 5 e za osobę, dzieci 2,5 e. Na zamek wchodzi się tylko i wyłącznie z przewodnikiem. Trafił nam się przewodnik Słowacki, który mówił bardzo szybko i trzeba było wielkiego skupienia, aby zrozumieć, co mówi. Polecam bardzo przewodnika angielskiego, na co my nie zwróciliśmy uwagi, a właściwie nikt się nas nie zapytał, w jakim języku chcemy przewodnika.

Sukienka – Yours Clothing

Cały zamek robi wielkie wrażenie. Usytuowany jest na skale. Co nieco zrozumiałam z opowieści przewodnika. Później trochę żałowałam, że nie wzięliśmy dłuższej trasy, ale też upał panujący tego dnia nie sprzyjał do wychodzeniu po schodach! Polecam włożyć wygodne buty, kocie łby dają w kość, a ja w moich balerinkach bardzo cierpiałam.

W zamku panuje specyficzna atmosfera, ponieważ w niektórych zakątkach czają się aktorzy, którzy odgrywają życie na zamku. Rycerze czy halabardnicy. Ciekawa jestem czy można było zobaczyć kogoś odgrywającego hrabiów w komnatach.

Atmosfera panująca na zamku przypominała mi historię z książki “Ostatnia Arystokratka”. Jeśli czytaliście, to wiecie, o czym mówię. Bardzo Wam polecam do przeczytania. Czeska rzeczywistość i Słowacka są bardzo podobne. Zamknięta brama i tłum napierający na nią, aktorzy odgrywający swoje role, dodatkowe rzeczy, za które można zapłacić np. strzelanie z łuku za 2 euro. Nie znalazłam papieru toaletowego przykutego łańcuchem do ściany, ale podejrzewam, że taki tez mógł się tam znaleźć.

Czy było warto?

Pomimo kilku niespodzianek średnio miłych, weekend uważam za udany. Odpoczęłam, odetchnęłam, a przy okazji będę miała dla Was vloga z wyjazdu. W Orawie nie znajdziecie zbyt wielu atrakcji, ale jeśli szukacie cichego miejsca pachnącego lasem z dostępem do jeziora i do tego w górach, to bardzo Wam polecam to miejsce. Szczególnie jeśli nie chcecie daleko jeździć. Weekend na spontanie oficjalnie zaliczony. Chętnie zostałabym tam jeszcze na kilka dni. W trakcie całego pobytu miałam bardzo dobry humor i starałam się nie zwracać uwagi na mankamenty, bo o to chodzi na wakacjach. Nie mogłam jednak wspomnieć Wam tutaj o nich. Nie będę Was okłamywać.

Mapka pokazująca jaki teren został zalany jeziorem.

Co do samego podejścia Słowaków, to jest dość specyficzne i kolejny raz się o tym przekonałam. Niestety nie potrafię ich rozszyfrować. O co chodzi z tymi wszystkimi opłatami? Czy oni są jacyś super skąpi? Nie wiem też, o co chodzi z odgradzaniem się od wszystkiego. Dajcie znać czy byliście w Orawie i jak wrażenia? O co chodzi ze Słowakami? Skąd ta ich dziwna natura? Nadal są dla mnie zagadką.

The post Pomysł na weekend – Jezioro Orawskie na Słowacji. appeared first on Madziof .pl.

Najpierw opowiem Wam o tym, co mnie zaskoczyło w jedzeniu na Słowacji. Dodam, że zaskoczyło mnie bardzo negatywnie. Nastawiłam się na pyszne jedzenie a niestety to, co dostawałam, było jedynie zapychaczem, żeby nie chodzić cały dzień głodna i żeby broń Boże nie gotować w domu. Uznaliśmy, że obiady jemy na mieście a śniadania i kolacje szykujemy sobie sami w mieszkaniu. Niestety najsmaczniejsze z tego wszystkiego były te śniadania i kolacje przygotowywane przez moją mamę. Zapraszam na kilka moich przemyśleń.

Nie zamawiajcie mixu surówek

Przy swoim pierwszym zamówionym miksie surówek uznałam go za pomyłkę i nie zwracałam na nie zbytniej uwagi, bo byłam głodna jak wilk. Przy drugim i trzecim razie pomyślałam, że ktoś tu robi mnie w balona. O co chodzi? Mix surówek to dla mnie i dla większości Polaków mix 3 lub 4 surówek na jednym talerzyku. Może to być marchewka z jabłkiem, buraczki, czerwona kapusta, seler z rodzynkami, letnia surówka z kapustą pekińską. Słowacy uważają, że taki mix to kilka plasterków pomidora, ogórka i papryki. Dosłownie kilka plasterków. Za każdym razem nie dostawałam więcej niż po 4 plasterki każdego z wymienionych z przewagą papryki, której nie trawie do obiadu. Rozumiem, że taka surówka może zawierać się w cenie obiadu za 5 euro. W większości knajp, które odwiedziłam, surówkę zamawia się osobno i kosztuje ona między 1,5 a 3 euro. 3 euro to o wiele za dużo za kilka plasterków pomidora, bez jogurtu nawet.

Małe porcje

Nie wiem, czy to spostrzeżenie jest trafne, bo być może chodzę do takich restauracji, gdzie porcje są naprawdę duże, a przynajmniej jedzenie tam jest przepyszne i nie zwracam już uwagi na porcje. Zamawiając schabowego na Słowacji (bravcowy rezen), dostaniecie kotlecika wielkości mniejszej niż Wasza dłoń, co w Polsce nigdy by się nie zdarzyło. Dla mnie było to wystarczające, ale nasi Panowie nie byli zadowoleni i widziałam, że zjedliby coś jeszcze. Porcje podawane są na wielkich talerzach, przez co wrażenie małej porcji było jeszcze bardziej spotęgowane. Nie wyglądało to fajnie ani nie smakowało.

Do wszystkiego ryż

Nie wiem, o co chodzi z tym ryżem. Ziemniaki u nich są tak strasznie drogie? Kiedy poprosiłam o zmianę ryżu na ziemniaki lub frytki, to Pan kelner lekko kręcił nosem. Koniec końców, wręcz wyprosiłam go o podmiankę. Do każdego dania dnia restauracja proponowała ryż. Nie bardzo ogarniam.

Danie dnia od godziny 11.00 do 13.00

Mieliśmy w planie załapać się na danie dnia (denne menu) w restauracjach. Po pierwsze wiedzieliśmy, że będzie taniej. Po drugie krócej się czeka. Niestety danie dnia w większości restauracji wydawane jest do godziny 13.00. Nie wiem, czy to jedynie chwyt marketingowy, aby złapać do siebie klientów, czy na Słowacji obiad je się tak wcześnie, ale ciężko było się załapać gdziekolwiek na to dziennie menu. Kolejną sprawą jest to, że zaraz po zupie nie jest podawane drugie danie. Trzeba na nie poczekać przynajmniej z 30 minut, co nie jest fajne, bo człowiekowi odechciewa się siedzieć dłużej w tej restauracji. Takie przypadki były w Restauracji Tatra.

Tłumaczenie menu było dla nas niezłym wyzwaniem. Kto jest dobry w te klocki? Kto zgadnie co to jest “ihla” bez patrzenia do Tłumacza? 😉

Ten sam smak wszystkiego

Przykro mi to mówić, ale w knajpach gdzie jedliśmy, przewijał się jeden smak. W Liptovskiej Izbie, zdawać by się mogło, że knajpa znajdująca się przy rynku miasta będzie reprezentowała wyższy poziom. Niestety nie. Zamówiliśmy 5 dań z różnymi mięsami z czego 3 miały ten sam sos. Piotr wokół swojego placka ziemniaczanego miał ten sam sos, który pływał wokół mojego kurczaka. Nie fajnie. Nie było sensu próbować innych dań z karty, bo wiadomo było jaki sos znajdzie się w każdym daniu. Zupy miały ten sam problem. Zupa grochowa i koperkowa różniły się tylko tym, że w grochowej nie było zielonego koperku. Smak ten sam i w każdej zupie były pokrojone ziemniaki zamiast makaronu. Dziwne, bo do dania głównego nie chcą dodawać ziemniaków. Może dlatego, że wszystkie wykorzystali do zup?

Mały wybór regionalnych dań

Janosikowe placki to po prostu placki po węgiersku. Wspomnę jeszcze, że Liptovski Mikulasz to miasto gdzie stracono Janosika, więc sporo miejsc nosi jego nazwę. Większość propozycji w karcie to były panierowane kotlety lub steki (niepanierowane kotlety). Z mojej wizyty na Słowacji spróbowałam Langosza (choć ten bardziej kojarzy mi się z węgierskim daniem), bryndzowych haluszków i śliwkowej buchty. Wszystkie te dania zamawiałam w maleńkiej budce na brzegu jeziora. Dziwna sprawa, że większe restauracje nie miały w ofercie swoich miejscowych specjałów, które bardzo mi smakowały.

Wszystkie powyższe spostrzeżenia powtarzały się we wszystkich restauracjach, o których opowiem poniżej.

No dobrze przejdźmy do kolejnego punktu narzekania. Chciałabym Wam oszczędzić rozczarowań i napisać, gdzie nie powinniście jeść w Liptovskim Mikulaszu i okolicach. Ja natrafiłam na jedną rozmowę na forum, która wprowadziła mnie niestety w błąd. Jeśli chcecie dobrze zjeść w Liptovie to NIE jedzcie w tych restauracjach:

Liptovska Izba

To miejsce, gdzie pojawiliśmy się w pierwszy dzień. Wygłodniali po podróży postanowiliśmy zjeść w jakiejś fajnej knajpce blisko głównego rynku. Lokalizacja restauracji jest bajeczna. Gorzej z jedzeniem. To tutaj okazało się, że sos gulaszowy spokojnie może być dodany do piersi kurczaka z ananasem i do gulaszu z plackami ziemniaczanymi. Antek posilał się rosołem, w którym ciężko było znaleźć jakiekolwiek nitki makaronu. Pierwszy mocny zawód, jeśli chodzi o jedzenie w Liptovskim.

Route 66

Nie traciliśmy nadziei i postanowiliśmy zjeść coś z grilla. Udaliśmy się do restauracji szeroko polecanej w internecie. Restauracja ta również znajduje się w centrum miasta. Wystrojem byłam zachwycona! Jak możecie się domyślić, wnętrza były stylizowane na amerykańskie knajpy. Było kilka części restauracji. Można było usiąść na zewnątrz, w części bardziej klimatycznej z przygaszonym oświetleniem lub przy wielkich ławach. Co mogę powiedzieć. Jedzenie było drogie. Nie wiem jak dla Was, ale 14 euro za samego kotleta bez dodatków to trochę za dużo. Słynny miks sałatek kosztował tutaj 2 euro i była to dziwna zalewa, którą otrzymałam w miseczce z pomidorem, ogórkiem i papryką. Pamiętajcie, że do tego jeszcze dobieracie jakieś picie i frytki. Pomnóż to teraz przez 3… Kwota obłędna, ale zdecydowaliśmy się tam zostać. Jak na wysokie ceny, porcje były bardzo małe. Wspominałam o tym, że podawane były na dużych talerzach. Miałam wrażenie, że ktoś w kuchni ostro oszczędza na porcjach, aby wystarczyło dla wszystkich klientów. Jedzenie nie zwaliło nas z nóg.

Tatra Restaurant

Miejsce, gdzie spędziliśmy dwie godziny. Jak do tego doszło? Najpierw długie oczekiwanie na napoje, później oczekiwanie na sztućce, które za każdym razem były niekompletne, bo brakowało albo widelców, albo łyżek. Oczekiwanie na zupę i najdłuższe oczekiwanie na danie główne. Od tego wszystkiego odechciewa się jeść. Jedzenie było w miarę zjadliwe, oprócz schabowego twardego jak podeszwa. Zupa dnia miała codziennie ten sam smak, tylko nazwę zmieniała w karcie. W tej restauracji byliśmy dwa razy. Na zdjęciu poniżej owa zupa o wielu nazwach.

Jedynymi miejscami, gdzie jedzenie w miarę smakowało i było tanie to: Santa Mara (łódź na brzegu jeziora) i drewniana chatka z lokalnymi specjałami na brzegu jeziora. W łodzi Santa Mara nie polecam pizzy, moja mama prawie się rozpłakała jak ją zobaczyła :P Za to w drewnianej chatce, mogłoby się zdawać całkiem niepozornej, pojedliśmy za wszystkie czasy. Warto tam zajrzeć będąc nad Liptovską Marą.

I to tyle z mojego narzekania na jedzenie w Liptovskim Mikulaszu. Jest jeszcze o wiele więcej knajp gdzie można zjeść, ale po doświadczeniach w dwóch pierwszych odechciało nam się testowania. Nie było miejsca bez “ale“, może oprócz drewnianej chatki przy brzegu jeziora.

Jakie są Wasze doświadczenia ze słowackim jedzeniem? Jeśli byliście w Liptovskim Mikulaszu i zjedliście porządny i smaczny obiad to, koniecznie napiszcie mi w komentarzu, gdzie to było!

The post Gdzie nie jeść w Liptovskim Mikulaszu. appeared first on Madziof .pl.