Gdzie znajduje się Jezioro Orawskie?

Zobaczcie na mapkę poniżej. Zaraz za granicą Polski a co więcej, jedna jego mała część leży w Polsce. Więc wcale nie daleko. Możecie jechać trasą na Chyżne, ale uważajcie na korki i wzmożony ruch w tamtych okolicach, bo jak wiadomo, jak zbliża się długi weekend, to Polacy lubią uderzać na Zakopane. Polecam krótki objazd przez Jabłonkę lub z powrotem przez Jordanów. Droga mniej uczęszczana, ale na pewno nigdzie nie staniecie w korku.

Gdzie spaliśmy?

Jak już wspominałam, na pomysł wyjazdu na weekend sierpniowy wpadliśmy praktycznie w ostatniej chwili, więc wielkiego wyboru co do zakwaterowania nie mieliśmy. Naszym najważniejszym kryterium była lokalizacja blisko jeziora i to aby mieszkać w domku. Udało nam się znaleźć domki Chatova Osada zaraz przy przystani. Linkuje do nich poniżej.

LINK

50 zł zniżki na BOOKING ⤵⤵⤵
http://bit.ly/5dychodmadziofanabooking

Zniżka obowiązuje osoby, które nie posiadają jeszcze konta na Booking. Jeśli zarejestrujecie się z ttego kodów, to po podróży dostaniecie zwrot 50 zł.

Była to małe osiedle z uliczką wzdłuż, której znajdowały się zielone domki. Czy mogę Wam polecić to miejsce? Średnio na jeża. Jeśli nie macie zbyt wielkich wymagań co do noclegu, to jest w porządku. Najważniejsze, że spacerkiem mogliśmy udać się nad jezioro, do lasu i do pobliskich knajpek. Jedynym mankamentem było to, że w pobliżu nie było żadnego sklepu, nawet lokalnego i trzeba było podjechać do Namiestowa do Lidla na zakupy.

Bluzeczka – Rosegal
Szorty – Bonprix

Co jedliśmy?

Pierwszego dnia uraczyliśmy się daniem dnia, czyli karkóweczką z knedlami i zupą czosnkową. Całkiem smaczne danie. Słabo doprawione, ale jak na Słowackie realia to całkiem mi smakowało. Jakiś czas temu byliśmy w Liptovskim Mikulaszu i pisałam o tym tutaj, a o niedobrym jedzeniu na miejscu możecie poczytać tutaj. Wieczorem zamówiliśmy sobie pizzę i Langosza czosnkowego, który jest moim ulubionym Słowackim daniem. Na drugi dzień a była to sobota, ceny magicznie powędrowały w górę. Za Langosza już nie płaciliśmy 1,50 e tak jak w piątek a 2,40 e. Podobnie było w restauracjach, gdzie nie pojawiło się danie dnia.

Karkówka z knedlami.

Zamówiliśmy proste dania, schabowego z frytkami i filet z kurczaka z ziemniakami. Mój Mąż zaryzykował i zamówił golonkę z hranolkami czy czymś podobnym. Golonka była poskubana na mniejsze części i całość nie wyglądała zbyt apetycznie. Dodatkowo trafiła nam się Pani Kelnerka, która nas nie rozumiała, albo udawała, że nie rozumie, bo pokazywaliśmy jej w menu, co chcemy zamówić, a i tak 3 razy pojawiło się danie, którego nie zamawialiśmy oraz pomyłki w zamówieniu.

Kolejny raz powtórzę, że nie warto zamawiać zestawu surówek za 2 euro (ćwiartka pomidora i łyżka kapusty). Ziemniaki z wody wyjęte dopiero co, nieposypane nawet koperkiem. Kolejny raz natrafiam na sytuację, gdzie powiem jasno i wyraźnie, że jedzenie na Słowacji jest drogie (schabowy 5 e + frytki 1,70 e + surówka 2 e + cola 2 e = 10,70 e za zwykły obiad!) i niedobre. Nie używają przypraw czy jak? Pomijam to pierwsze danie dnia, które było fenomenem.

Za podobny zestaw po polskiej stronie w Chyżne zapłaciliśmy (12 zł schabowy + 5 zł frytki + 6 zł surówki 4 rodzaje na osobnym talerzyku + cola 6 zł = 29 zł.) Zajazd w Chyżne nieco różnił się od chatki rybackiej przy brzegu, gdzie ceny były mocno wywindowane. Jeszcze pół biedy, gdyby to jedzenie u Słowaków było dobre, ale niestety.

Co robiliśmy?

Rejs Łódką po Jeziorze Orawskim

Pierwszego dnia spacerowaliśmy i wybraliśmy się na rejs łodzią po jeziorze Orawskim. Cudowne widoki i polecam każdemu. Rozkład jazdy łodzi możecie zobaczyć tutaj. Cena za dorosłego to 7 euro, za dziecko 2,50 e. Rejs trwa 1,5 godziny, z czego pół godziny jest czasu wolnego na Wyspie Slanickiej (Slanicky Otrov). Na łodzi znajduje się bar, w którym można zamówić sobie coś do picia i przekąski.

Wyspa Slanicka, na której byliśmy. Jest to wzniesienie, które górowało nad zalaną wsią Slanice i teraz wystaje ponad powierzchnię wody. Ciekawe doświadczenie spacerować po tej wysepce. Nazywana jest też “Wyspą Sztuki”, ponieważ na miejscu znajduje się wystawa rzeźb, które można zobaczyć dookoła znajdującego się tam kościółka i w środku.

Wnętrze kościoła na Wyspie Slanickiej.

Nie miłą niespodzianką było pobieranie opłaty za wstęp na wyspę 1 e za dorosłego 0,50 e za dzieci. Co, gdybym nie wzięła portfela? Siedziałabym jak ten głąb na pomoście albo na statku. Sprytny zabieg z ich strony, ale zupełnie niepotrzebny. Wystarczyło powiadomić o tym gdzieś na biletach lub plakacie albo choćby doliczyć kwotę za wstęp na wyspę do biletu. Sama opłata jest niska i rozumiem, że jakoś trzeba utrzymać ekspozycję rzeźb, ale jest to super nie miłe, kiedy w taki sposób ciągnie się od ludzi pieniądze. Cały rejs był bardzo malowniczy i byłam bardzo zadowolona. Łódź podpływa pod zaporę, którą można zobaczyć od strony wody.

Sukienka – YumYum Moda Plus Size

Baseny i czilowanie

Drugiego dnia oddaliśmy się całkowitemu odpoczynkowi na pobliskich basenach. Pogoda nam sprzyjała więc były kąpiele słoneczne i wodne. Antoni wyszalał się za wszystkie czasy. Wieczorem spacerowaliśmy i wdychaliśmy świeże górskie i leśne powietrze. Dzień spędzony na niczym, każdemu z nas się przypadał.

Baseny znajdowały się po drugiej stronie uliczki. To widok z naszego tarasiku. Jak widzicie całość terenu była ogrodzona.

Za wstęp na baseny pobierana była dodatkowa opłata 3 euro za osobę dorosłą i 2 e za dziecko. Dodam, że basen należał do właściciela domków, w których mieszkaliśmy. Nikt by tego nie zauważył, gdyby ta kwota była doliczona do opłaty za nocleg serio.

Orawski Gród

Ostatniego dnia wymeldowaliśmy się o godzinie 10.00 i ruszyliśmy w stronę Orawskiego zamku, który chcieliśmy, chociaż zobaczyć z zewnątrz. Podjęliśmy decyzję o krótkim zwiedzaniu. Opłata za parking jednorazowa 3,5 e.

Do wyboru macie dwie trasy A – dłuższa, B – krótsza i szybsza oraz można skorzystać z połączenia tych dwóch tras. My wybraliśmy trasę B. Wstęp na zamek kosztuje 5 e za osobę, dzieci 2,5 e. Na zamek wchodzi się tylko i wyłącznie z przewodnikiem. Trafił nam się przewodnik Słowacki, który mówił bardzo szybko i trzeba było wielkiego skupienia, aby zrozumieć, co mówi. Polecam bardzo przewodnika angielskiego, na co my nie zwróciliśmy uwagi, a właściwie nikt się nas nie zapytał, w jakim języku chcemy przewodnika.

Sukienka – Yours Clothing

Cały zamek robi wielkie wrażenie. Usytuowany jest na skale. Co nieco zrozumiałam z opowieści przewodnika. Później trochę żałowałam, że nie wzięliśmy dłuższej trasy, ale też upał panujący tego dnia nie sprzyjał do wychodzeniu po schodach! Polecam włożyć wygodne buty, kocie łby dają w kość, a ja w moich balerinkach bardzo cierpiałam.

W zamku panuje specyficzna atmosfera, ponieważ w niektórych zakątkach czają się aktorzy, którzy odgrywają życie na zamku. Rycerze czy halabardnicy. Ciekawa jestem czy można było zobaczyć kogoś odgrywającego hrabiów w komnatach.

Atmosfera panująca na zamku przypominała mi historię z książki “Ostatnia Arystokratka”. Jeśli czytaliście, to wiecie, o czym mówię. Bardzo Wam polecam do przeczytania. Czeska rzeczywistość i Słowacka są bardzo podobne. Zamknięta brama i tłum napierający na nią, aktorzy odgrywający swoje role, dodatkowe rzeczy, za które można zapłacić np. strzelanie z łuku za 2 euro. Nie znalazłam papieru toaletowego przykutego łańcuchem do ściany, ale podejrzewam, że taki tez mógł się tam znaleźć.

Czy było warto?

Pomimo kilku niespodzianek średnio miłych, weekend uważam za udany. Odpoczęłam, odetchnęłam, a przy okazji będę miała dla Was vloga z wyjazdu. W Orawie nie znajdziecie zbyt wielu atrakcji, ale jeśli szukacie cichego miejsca pachnącego lasem z dostępem do jeziora i do tego w górach, to bardzo Wam polecam to miejsce. Szczególnie jeśli nie chcecie daleko jeździć. Weekend na spontanie oficjalnie zaliczony. Chętnie zostałabym tam jeszcze na kilka dni. W trakcie całego pobytu miałam bardzo dobry humor i starałam się nie zwracać uwagi na mankamenty, bo o to chodzi na wakacjach. Nie mogłam jednak wspomnieć Wam tutaj o nich. Nie będę Was okłamywać.

Mapka pokazująca jaki teren został zalany jeziorem.

Co do samego podejścia Słowaków, to jest dość specyficzne i kolejny raz się o tym przekonałam. Niestety nie potrafię ich rozszyfrować. O co chodzi z tymi wszystkimi opłatami? Czy oni są jacyś super skąpi? Nie wiem też, o co chodzi z odgradzaniem się od wszystkiego. Dajcie znać czy byliście w Orawie i jak wrażenia? O co chodzi ze Słowakami? Skąd ta ich dziwna natura? Nadal są dla mnie zagadką.

The post Pomysł na weekend – Jezioro Orawskie na Słowacji. appeared first on Madziof .pl.

Gdzie znajduje się Liptovski Mikulasz?

Zaledwie 150 km od Wieliczki, niewiele więcej od Krakowa. Jak widzicie na mapce trasa zajmuje 2 godziny 50 minut drogami nie płatnymi. Omijaliśmy autostrady oraz drogi płatne ze względu na decyzje o nie wykupowaniu winiety na Słowacji.

Miasto leży na rzeką Wag w Kotlinie Liptowskiej. Między Górami Choczańskimi, Tatrami Zachodnimi a Niżnymi Tatrami i sztucznym zbiornikiem Liptovska Mara.

Liptovska Mara powstała w latach 1970 – 1975 na rzece Wag i jest największym zbiornikiem retencyjnym na Słowacji. Na potrzeby budowy zapory, wysiedlono a później zalano kilka wsi. Jezioro służy do regulacji przepływu wody, produkcji energii elektrycznej, rekreacji, pełni także funkcję zbiornika przeciwpowodziowego.

źródło: Wikipedia

No dobrze, to zapraszam na relację z naszego wyjazdu.

Dzień 1 – 23.07 sobota Wyjazd

W planach miałam rozpoczęcie i zakończenie pakowania już w piątek. Rzeczywistość była nieco inna, bo okazało się, że jeszcze sporo rzeczy trzeba dopakować a jeszcze drugie tyle załatwić. Załatwienie związane wymianą pieniędzy i inne pierdoły zajęły nam kilka godzin, przez co nasz wyjazd się opóźnił. Wyruszyliśmy koło godziny 11.00. Z Wieliczki do Liptovskiego jest 150 km. Jechaliśmy przez Zakopiankę, więc trochę czasu nam to zajęło. Zrobiliśmy sobie dwa krótkie przystanki tak dla zasady.

Dojechaliśmy na miejsce. Rozpakowaliśmy się w naszym domku i ruszyliśmy coś zjeść. Byliśmy tak bardzo głodni, że wybraliśmy pierwszą z brzegu knajpkę najbliżej rynku. Jedzenie było średnie, ale nikt z wygłodzonych nie narzekał. Więcej o jedzeniu w Liptovskim napisałam w osobnym poście. Pojechaliśmy dalej, obczaić co się dzieje nad jeziorem. Z której strony się wchodzi, ile kosztuje wstęp, jak jest z parkingiem itp. Sprawdziliśmy też, gdzie są najbliższe sklepy. Po małych obchodzie okolicy wróciliśmy do domku na małą posiadówkę.

Tak wyglądał nasz domek. Niecałe 2 km od Tatralandii i głównej plaży. Byliśmy bardzo zadowoleni i mogę Wam polecić to miejsce – Chatky Janis. Jakby coś to powiedzcie, że jesteście ode mnie 🙂

Dzień 2 – 24.07 niedziela

Rano śniadanie, kawa i ruszamy nad jezioro. Pogoda była dziwna, słońce za chmurami i bardzo duszno. Na miejscu okazało się, że za wstęp nad jezioro płaci się 2,30 e dorośli i 1,90 e dzieci. Zaliczyliśmy pierwsze kąpiele słoneczne i wodne. Wypożyczyliśmy rowerek wodny na godzinę 10 euro (kaucja 20 euro) i pływaliśmy po jeziorze (mieszczą się 4 osoby). W górach widać było burze, słyszeliśmy grzmoty, ale u nas nad jeziorem pięknie świeciło słońce i nic nie zapowiadało, żeby ten stan miał się zmienić. Po kilku godzinach od zauważonej zmiany pogody w górach zerwał się wiatr. Zebraliśmy się na obiad do polecanej w internecie knajpie Route 66. Jedzenie było bardzo średnie, znowu nie zachwyciło nikogo z nas. Po obiedzie na zakupy do Lidla i do domu na kawkę. Wieczorem postanowiliśmy zrobić grilla i odpocząć pod domkiem. Pierwszy dzień minął na leżakowaniu i odpoczynku. Tego potrzebował każdy z nas.

Dzień 3 – 25.07 poniedziałek

Rano przywitała nas piękna pogoda, więc jednogłośną decyzją wybraliśmy się nad jezioro. Po południu pogoda uległa nagłej zmianie. Postanowiliśmy zjeść obiad w knajpie przypominającej łódź na terenie wokół jeziora (Santa Mara). Danie dnia (4 e) i golonka (9 e) byliśmy w miarę zadowoleni. Niestety moja mama trafiła na pizzę, która wyglądała okropnie i nie poleciłabym jej nikomu. Po południu rozlało się na dobre, a my wróciliśmy do domku na popołudniową kawę. Postanowiliśmy skorzystać z chłodniejszej temperatury i ruszyliśmy na podbój sklepów (Tesco, DM, Kik). Wieczorem dorośli odpoczywali przy lampce wina, a dziecko szalało z czeskimi znajomymi z domku obok.

Poniżej zdjęcie widoku z balkonu naszego domku.

Dzień 4 – 26.07 wtorek

Wstaliśmy wcześnie rano i wyszykowaliśmy się na wycieczkę w góry. W planach mieliśmy wyjazd kolejką na szczyt Jasna Chopok. Do Jasnej musieliśmy dojechać ok. 20 km. Zatrzymaliśmy się na parkingu Biela Put (1117 m), kupiliśmy bilety i stamtąd ruszyliśmy na pierwszą kolejkę krzesełkową, która dowiozła nas na stację Jasna (1226 m). Przeszliśmy na kolejną kolejkę tym razem szynową z Jasnej do Priehyby (1342 m). Na miejscu porobiliśmy zdjęcia, Antoś skorzystał z atrakcji, poskakał na trampolinie i przeszliśmy do kolejnej kolejki gondolowej na Chopok (2024 m).

Kolejka gondolowa podwiozła nas na stację Rotunda, ale na sam kamienny szczyt udaliśmy się na nogach. Na miejscu powitały nas niesamowite widoki i temperatura niższa przynajmniej o 10 stopni w porównaniu z tym, co było w niższych partiach. Odpoczęliśmy, zjedliśmy nasz suchy prowiant, podziwialiśmy widoki i zjechaliśmy na dół tą samą trasą. Na stacji Rotunda można usiąść przy ławkach i zjeść coś swojego lub zamówić w restauracji. Wszystkie zdjęcia ze szczytu możecie zobaczyć poniżej.

źródło: 1

Ze stacji jest możliwość zjechania na drugą (południową) stronę góry. Wyciąg jest usytuowany po dwóch stronach. Moje chłopaki Antoś i Piotr ostatni odcinek zjechali gokartami górskimi, które można wynająć do zjazdu aż z samej góry. Ja niestety nie odważyłam się usiąść za sterami gokartu. Zaczął padać deszcz, przeczekaliśmy kilka minut i ruszyliśmy w stronę centrum na obiad do restauracji Tatra. Po obiedzie. Daniu dnia za 5,5 e zupa + schabowy lub kurczakowa sakiewka, postanowiliśmy zobaczyć coś jeszcze. Coś lekkiego i przyjemnego. Po drodze na Chopok znajduje się kilka jaskiń w Demanowskiej dolinie. Zdecydowaliśmy się na jaskinię lodową.

Tak na tamtym szczycie byłam!

Pogoda w górach potrafi się całkiem zmienić w przeciągu 15 minut.

Parking pod jaskinią był bez limitu i kosztował 6 e. Podejście do góry nie było strasznie strome, ale nie było również lajtowe, tak jak myśleliśmy. Na podeście do góry przeznaczcie sobie przynajmniej 40 minut, choć na stronie internetowej jaskini informują o 20 minutach. Nie byłam przygotowana na jeszcze jedno wejście na górę. Zasapałam się niesamowicie, ale wyszłam. Jako ostatnia, ale zawsze. Na górze znajdowała się kasa gdzie kupiliśmy bilety do jaskini. Nie byliśmy bardzo ciepło ubrani, ale kurtki poszły w ruch, bo w jaskini temperatura maksymalna to 3 – 6 stopni w lecie.

Przed wejściem na tablicy napisane było, o której dana grupa językowa wchodzi (polski, czeski i słowacki). Do jaskini wszedł z nami przewodnik i w odpowiednich miejscach pilotem włączał nagrane opowiadanie o danej komorze. Przygotujcie się na sporą liczbę schodów w dół a później do góry. Za możliwość wykonywania zdjęć w środku trzeba uiścić opłatę 10 e. Nie polecam uiszczania tej opłaty, bo w jaskini jest bardzo ciemno, a wycieczka nie zamierza czekać na ciebie i twój aparat. W jaskini znajdują się kości niedźwiedzia, które zostały tam odkryte. Przez długi czas miejscowa ludność wierzyła, że są to kości smoka. Są też nietoperze i jak nazwa jaskini głosi — lód. Spodziewałam się go nieco więcej, ale biorąc pod uwagę porę roku lato, to można się domyślić, że większe wrażenie może robić w zimie. Wyszliśmy na powierzchnie i udaliśmy się w dół na parking do samochodu i do domu. Niesamowicie umęczeni, ale szczęśliwi z pięknych widoków, które widzieliśmy.

W jaskini nie robiłam zdjęć, ale możecie za to zobaczyć parking, z którego wyruszyliśmy i do którego musieliśmy wrócić. To zdecydowanie nie była łatwa trasa.

Dzień 5 – 27.07 środa – Dzień Przeprowadzki

Nasz wyjazd początkowo miał trwać właśnie do 27.07.2016. Jako że bardzo nam się spodobało na Słowacji i byliśmy mega umęczeni po wycieczce na Chopok to postanowiliśmy zostać dwa dni dłużej. Decyzja zapadła spontanicznie i w ostatniej chwili. W związku z tym musieliśmy załatwić jakieś “ubytowanie“ bo nie mieliśmy nic wcześniej zarezerwowanego. Całe szczęście nie było z tym większego problemu. W Liptovskim Mikulaszu pensjonatów i prywatnych kwater nie brakuje, a wręcz powstają specjalne uliczki turystyczne, gdzie jeden koło drugiego stoją hotele i pensjonaty.

Udało nam się wynająć apartament dla 4 osób z dostawką w pensjonacie “Pod Lasem“ w cenie 14 e za osobę. Podczas załatwiania zakwaterowania napotkaliśmy na kilku naciągaczy, którzy bazowali na tym, że nie znamy miejscowych cen za mieszkania i w cenie 12 e chcieli nam wcisnąć bardzo słabe warunki u siebie w domu, prywatnie (nie w pensjonacie) ze wspólną łazienką na korytarzu. Uważajcie na takie osoby. Warto odwiedzić kilka pensjonatów lub hoteli, aby zorientować się w cenach i wolnych miejscach. Znalezienie wolnego miejsca na dwa dni w sezonie również nie należy do najłatwiejszych. Wszędzie wolą, abyście zostali na tydzień. Cena również jest inna przy zakwaterowaniu na kilka dni. Po załatwieniu formalności wynieśliśmy się z naszego domku i z całym bagażem pojechaliśmy nad jezioro.

Postanowiliśmy przepłynąć się łódką po jeziorze i zobaczyć słynny biały kościółek. Rejs łodzią Maria (8 e można zapłacić na miejscu), która swoje lata świetności miała już dawno za sobą, ale było warto, bo rejs trwał godzinę a widoki zapierały dech w piersiach. Kolejny obiad na Słowacji postanowiliśmy zjeść na łodzi w obrębie jeziora i pojechaliśmy rozłożyć się w nowym miejscu zamieszkania. Po południu pogoda się zepsuła i czilowaliśmy w domu.

Dzień 6 – 28.08 czwartek

Rano pogoda była słaba, bo lało i dzięki temu mieliśmy możliwość pospania trochę dłużej. Po południu wyszło słońce i postanowiliśmy trochę pozwiedzać. W planie mieliśmy drewniany kościół artykularny w miejscowości Święty Krzyż i biały kościółek koło zapory.

Tutaj chciałabym się nieco dłużej zatrzymać. Drewniany kościół w Świętym Krzyżu to jeden z największych drewnianych kościołów ewangelickich w Europie. Mieliśmy szczęście, ponieważ był otwarty i można było swobodnie do niego wejść i zobaczyć jak wygląda od środka. Jestem wielką Fanką architektury sakralnej (pozostałości po obozie historycznym w Bieszczadach) i tego typu obiekty wraz z ich historią robią na mnie wielkie wrażenie. Z tym akurat wiąże się ciekawa historia.

Kościół został wybudowany przez mistrza ciesielskiego Josepha Lang, który nie umiał ani czytać, ani pisać. Jednak poradził sobie z jego budową i w ciągu 8 miesięcy budowla była skończona. Kościół został wybudowany na planie krzyża w miejscowości Paludza, która została zalana wodami Liptovskiej Mary podczas budowy zapory w latach 1974 – 1982. Przed zalaniem kościół został rozebrany i przetransportowany do miejscowości, w której stoi do dziś, w Świętym Krzyżu.

Kolejnym miejscem, które chciałam zobaczyć z bliska, była biała kapliczka przy brzegu jeziora. Punkt charakterystyczny i pokazywany na większości zdjęć z Liptovskiej Mary. Aby do niego dojechać, musieliśmy okrążyć całe jezioro i przedrzeć się przez kilka wiosek, w których zasięg ginął. W końcu dojechaliśmy. Na miejscu okazało się, że to nie kapliczka a pozostałość kościoła, który również został przeniesiony w inne miejsce z obawy przed zalaniem, ponieważ znajdowały się w nim drogocenne przedmioty. Pozostała kapliczka pięknie komponuje się z błękitem wody i cudnie się w niej odbija no i do tego góry.

Niestety z lądu nie sposób było nie uchwycić samochodów, których było wokół naprawdę dużo.

Zdjęcie zrobione na lądzie.

Zdjęcie zrobione na statku komórką.

Po zwiedzaniu i wchłonięciu historycznych faktów wróciliśmy do mieszkania.

Dzień 7 – 29.09 piątek, Wyjazd

Rano pakowanie i wyprowadzka z mieszkania. Wcześniej znaleźliśmy tor bobslejowy niedaleko naszego mieszkania i postanowiliśmy go wypróbować. Koło bobslejów znajdziecie również tor dla quadów i “Ovieckolandie“ gdzie możecie się sprawdzić w roli bacy. Z racji tego, że syn nasz miał nos zawieszony z powodu powrotu do domu, to postanowiliśmy sami przetestować tor saneczkowy. Muszę Wam powiedzieć, że miałam lekkiego cykora, kiedy okazało się, że hamulec w moich saneczkach nie działał tak, jak powinien. Jak możecie zobaczyć na zdjęciach, to nie była rynna, tylko bardziej szyna, po której zjeżdżał bobslej.

Później pojechaliśmy z wszystkimi tobołkami nad wodę zażyć ostatnich kąpieli wodnych i opalić się jeszcze trochę przed wyjazdem. Obiad zjedliśmy w budce obok jeziora (buchta, langosz, haluszky z bryndzą, gofry). Były przepyszne i żałuję, że odkryliśmy ją dopiero ostatniego dnia, ale tak to zazwyczaj jest. Zrobiliśmy ostatnie zakupy przed powrotem i ruszyliśmy w stronę polskiej granicy.

Nie jechaliśmy płatnymi odcinkami na Słowacji ani autostradami. Jeśli macie takie życzenie to pamiętajcie, że musicie wykupić winietę. Winiete na Słowacji możecie wykupić przez internet – E-winieta.

Jesteśmy bardzo zadowoleni z wyjazdu. Pięknie widoki i naprawdę jest co robić. Zaczynając od atrakcji wodnych, a kończąc na wyciągach górskich i kontakcie z przyrodą. Mimo że był to tylko tygodniowy wyjazd, to zdążyliśmy odpocząć i zwiedzić to, co chcieliśmy. Jedzenie było niespecjalne. Jakby ktoś nie wiedział, to na Słowacji obowiązuje euro i niestety czasy, kiedy jechało się do nich po tanie piwo i słodycze już dawno minęły. Teraz to oni mogą podjechać do Polski, aby kupić coś taniej.

Poniżej przedstawiam Wam listę tego, co według mnie warto zobaczyć w Liptovskim Mikulaszu i okolicach. Obok znajdziecie linki, gdzie znajdziecie wszelkie potrzebne informacje.

W skrócie co warto zobaczyć?

• Wyciągi Jasna Chopok z atrakcjami towarzyszącymi;
• Jezioro Liptovska Mara i Mara Fun (wypożyczalnia sprzętu wodnego, skutery, buty na wodę, motorówki, rowerki wodne, banany);
• Rejs statkiem po jeziorze (odpływa z przystani Liptovski Tarnowiec);
• Jaskinie Lodowa i Wolności;
• Demanowska Dolina;
• Tatralandia Aquapark;
• Besenowa Termy (geotermalne baseny 20 km od Liptovskiego);
• Domek do góry nogami (w pobliżu Tatralandii);
• ZOO Kontakt;
• Lot helikopterem nad jeziorem i górami;
• Spacery i chodzenie po górach;
• Muzea, drewniane kościoły (biała kapliczka nad jeziorem i drewniany kościół w Świętym Krzyżu);
• Bobowa Draha – tor saneczkowy i Ovieckolandia w Pavcina Lehota;
• Park archeologiczny Havranok (zaraz koło białego kościółka);
• Szałasy z serami;
• Likavka – ruiny zamku

Jak widzicie, jest jeszcze sporo atrakcji, których nie zdążyliśmy zobaczyć. Tatralandie i wszystkie atrakcje wokół odłożyliśmy na jakiś weekendowy wypad.

Byliście kiedyś w Liptovskim Mikulaszu? Jeśli tak to koniecznie podzielcie się swoimi wrażeniami w komentarzu. Jeśli nie to służę pomocą. Jakie miejsca na Słowacji możecie jeszcze polecić do odwiedzenia? A może macie jakąś propozycję związaną z naszym innym “Sąsiadem”? Biorę wszystko!

The post Co ciekawego warto zobaczyć w Liptowskim Mikulaszu? appeared first on Madziof .pl.