Komentarze do: Co powinno znaleźć się w wyprawce szkolnej? Lista do pobrania i wydrukowania.

Autor: Magdalena I Madziof.pl

Magdalena I Madziof.pl — Mon, 04 Sep 2017 14:37:00 +0000

W odpowiedzi do Anna Baran. Już są! Przepraszam za opóźnienie.

Autor: Anna Baran

Anna Baran — Mon, 04 Sep 2017 09:40:00 +0000

Witam,kiedy wyniki ? Pozdrawiam

Autor: Monika Czapiewska

Monika Czapiewska — Thu, 31 Aug 2017 17:12:00 +0000

Dawno, dawno temu w odległej galaktyce… Hej! Kto się tak czuje wspominając lata spędzone w szkole niech przybije piątkę!
A rzecz ta działa się w czasach, kiedy zbierało się karteczki, skakało w gumę i nosiło się wstążeczki na końcach warkoczyków. Jako że byłam dzieckiem, które nie potrafiło usiedzieć, ciągle coś zapominało i gubiło to nie wybierano mnie na przewodniczącego klasy, nie nosiłam sztandaru, ani nie grałam głównych ról w przedstawieniach. I o tych ostatnich będzie mowa. W szkole organizowany był jakiś konkurs, nie do końca pamiętam jaki, ale jakiś poważniejszy, bo patronatom objął go Urząd Miasta i lokalna gazeta. Zwieńczeniem całej tej akcji była uroczysta akademia z przedstawieniem i wręczeniem nagród. W przedstawieniu dostałam mało znaczącą rolę… dzięcioła, który latał sobie wokół drzewa. Machnęłam kilka razy skrzydłami, pobiegałam wokół kolegi, który był drzewem. Ot i cała filozofia. Następnie na scenę wyszedł dyrektor, który wywoływał laureatów konkursu i kiedy usłyszałam ‘Monika Ptak’ (a wcale nie nosiłam takiego nazwiska) wybiegałam na scenę przekonana, że rola dzięcioła powaliła ich na kolana… omal nie zderzając się z dziewczynką, która wywołał dyrektor. Cóż, aktorką nie zostałam, nagroda mnie ominęła, ale za to zyskałam nową ksywkę…

Autor: Ewelina Augustynek

Ewelina Augustynek — Sun, 27 Aug 2017 08:56:00 +0000

W szkole podstawowej byłam najlepszą uczennicą, osiągałam nawet najlepsze wyniki w całej podstawówce. Ale jak to bywa, każdemu zdarzyć się może wpadka, nawet tym najlepszym 😉 Otóż było to w piątej klasie, lekcja języka polskiego, z naszą wychowawczynią. Przerabialiśmy lekturę (ale jaką? Wybacz, ale nie mogę sobie przypomnieć po tylu latach :D). Pani odpytywała z treści innych kolegów, a ja, jako że miałam już ocenę to byłam pewna, że nie zostanę wywołana do odpowiedzi. Beztrosko sobie rozmawiałam z koleżanką z ławki, zamiast siedzieć grzecznie, bo…tym razem nie przeczytałam lektury! Nic, ani jednego rozdziału! No i my tu sobie gadu gadu…a wtedy nagle pani wezwała mnie do odpowiedzi żebym kontynuowała za kolegą, co było dalej.. O rany..jaki stres! Serce waliło mi jakby chciało uciec, gorąco się nagle zrobiło, duszno. Wstyd na całą klasę, bo nie wiem nawet, w którym momencie kolega skończył opowiadać, wszyscy się patrzą…a ja nic nie wiem, kompletnie nic! I…z tego wszystkiego zemdlałam. Ot tak, nagle. Ocknęłam się dopiero na korytarzu, a potem zostałam zwolniona z pozostałych lekcji do domu. Narobiłam naszej wychowawczyni strachu i do końca roku szkolnego już mnie nie pytała o nic 😀 Chociaż wówczas już się przygotowywałam do lekcji 😉

Autor: Anna Baran

Anna Baran — Sat, 26 Aug 2017 20:52:00 +0000

Nigdy nie zapomnę dnia gdy do naszej szkoły przyszła Kasia. Była drobną blondyneczka z mnóstwem niesfornych loków. Stała zawsze na uboczu , z spuszczona głową. Ciągle smutna, nieobecna.. Czesto obserwowała bawiące się ze sobą dzieci jednak nigdy nie widziałam jej by bawiła sie z kimkolwiek. Pewnego dnia poprosiłam mamę by zrobiła mi o jedną kanapkę więcej do szkoły niż zwykle. Zrobiła zdziwioną minę ale o nic nie pytała. Na długiej przerwie podeszłam do Kasi, podałam jej kanapke od mamy w geście przyjaźni i zobaczyłam w jej oczach strach. Nie odezwała się ani słowem. Uśmiechnęła sie delikatnie i spuściła głowę. Odeszłam więc zdezorientowana. Pare dni później dowiedziałam się, że dziewczynka jest głuchoniema. Poprosiłam mame by nauczyła się paru podstawowych ruchów języka migowego i mnie nauczyla. Nigdy nie zapomne jej radości gdy podeszłam do niej i przywitałam się za pomocą języka migowego. Dwa lata byłyśmy nierozłączne. Potem nasze drogi się rozeszły. Jednak czesto wspominam Kasie…

Autor: Kinga Duchnicka

Kinga Duchnicka — Sat, 26 Aug 2017 17:21:00 +0000

Pamietam 1 września w nowym budynku gimnazjum w naszej miejscowości. Był to wyremontowany stary budynek gdzie kiedyś mieściło się kino.My uczniowie 2 klasy gimn. bardzo bylismy ciekawi tego nowego miejsca,sal,korytarzy,pracowni komputerowej. Wszystko było takie świeże i nowe ,na ścianach jeszcze pachniała farba. Parę osob z mojej klasy w tym ja ogladalismy wszystkie pomieszczenia. Jedna z koleżanek powiedziala ,ze musimy zobaczyc toalety na pierwszym pietrze bo jeszcze tam nie bylismy. Toaleta,piekna i nowa,sliczne płytki i duże lustra(w sam raz dla dziewczyn) ,nawet stwierdzilysmy ze to w porownaniu z toaletami w podstawówce to jest luksus. W pewnym momencie cos nam odbilo jak to nastolatkom i zaczelysmy wyrzucac jedna rolke papieru toaletowego przez okno ,on.sie tak fajnie rozwijal az na sam dół,i byla kupa śmiechu.Sama nie wiem jak wpadlysmy na taki głupi pomysl.Oczywiscie spadajacy papier zobaczyla przez okno na dole dyrektorka ,upst no i pobiegla do toalety,dostałysmy bana juz pierwszego wrzesnia i potem trzeba bylo sprzatac ten papier z pod budynku szkoły:)

Autor: Bianka

Bianka — Sat, 26 Aug 2017 14:39:00 +0000

Pierwsza zielona szkoła. Odważne pierwszaki zawsze coś wykombinują, żeby najzwyklejszą noc przeobrazić we wspomnienie na całe życie.
Wszystkie byłyśmy niezwykle zafascynowane historiami o Krwawej Mary, duchach i nawiedzonych domach. Postanowiłyśmy zorganizować własny seans spirytystyczny. O 23:58 wszystkie siedziałyśmy już w jednym z pokojów i niecierpliwie, w ciemnościach, wyczekiwałyśmy, aż wybije północ.
Nie pamiętam teraz, jak dokładnie wszystko przebiegało, ale po jakichś rytuałach przy świetle latarki usłyszałyśmy trzaski, a nawet wydawało nam się, że ktoś krąży po pomieszczeniu. Z przerażeniem czmychnęłyśmy do łóżek i z trudem udało się nam zasnąć.
Do dziś czuję dreszcze na wspomnienie tej nocy ?

Autor: Janek

Janek — Wed, 23 Aug 2017 09:54:00 +0000

Do dziś ta historia się za mną ciągnie. Mała wiejska szkoła. W bydynku obok dom nauczycielski. Historyk, mało przez nas lubiany, miał obok tego domu mały chlewik, w którym hodował świnie. Jako dzieciaki czasem podchodziliśmy tam, żeby je pozaczepiać, wrzucić kamień w błoto, nową roślinę do zjedzenia. Kiedyś, chcąc się popisać przed dziewczynami (nie pytajcie mnie skąd taka forma na flirt – nastolatkowy umysł jest niezgłębiony), zacząłem jedną z większych świń dziubać patykiem. Po chwili, szanowna pani świnia się wkurzyła na dobre i runęła na niewielkie ogrodzenie, łamiąc je swoim cielskiem. Wbiegła mi między nogi i poniosła mnie na grzbiecie przez pół szkolnego podwórka. Czy wyglądało to jak na westernie? Nie sądzę… Ani ona koń, ani ja kowboj. Raczej Świńboj, z powodu którego do dziś śmieje się cała szkoła, bo historia niesie się echem przez lata po tej uroczej podstawówce, z której mam zresztą wiele i miłych wspomnień. Bałem się jechać na zlot absolwentów. Po namowie kumpla odważyłem się. Moja klasa okazała się wyrozumiała – stwierdzili, że nawet mi trochę współczują, bo kto by chciał robić rodeo na świni przed ładnymi koleżankami z klasy 😉

Autor: Sylwia Kamińska | Matczysko

Sylwia Kamińska | Matczysko — Tue, 22 Aug 2017 17:35:00 +0000

Oo to ja pamiętam swoje przerażenie kiedy przeprowadziliśmy się do nowego miasta i musiałam rozpocząć naukę w nowej szkole. Ja przerażona i zakompleksiona ośmiolatka kontra nowi ludzie. Wtem podbiega do mnie okrągła, uśmiechnięta od ucha do ucha dziewczyna i się przedstawia. Ewka bierze mnke za rękę, ciągnie do klasy, opowiada o osobach, których nawet na oczy nie widziałam, wpycha do klasy … Ja niezdara i łamaga (do dzisiaj mam z tym problem) runęłam jak długa na środku sali, bo podłożyłam sobie nogę! Na szczęście nowa klasa okazała się wyrozumiała i bardzo sympatyczna 🙂