Dzięki 🙂 Szanuje Twoje zdanie i trochę się jednak z nim zgadzam 😀

Zgadzam się, w krytykowaniu wszystkiego warto mieć poczucie taktu. Ja z tą naszą sukienką docenię albo nie:) To zależy od momentu. Jeśli byłoby to na jakieś imprezie i ktoś powiedziałby mi na początku, pewnie całą imprezę pamiętałabym o tym:) Na końcu już ok:) Te moje “momenty” i różnicowanie może się wydać skomplikowane. Ja mam jednak bardzo dobry miernik. Zanim otworzę buzię, myślę jakby to było, gdybym ja była na miejscu krytykowanego:) Narzekający na los, to jedno. A ci, którzy uważają, że ich świętym obowiązkiem jest zawsze powiedzieć, co jest nie tak “dla dobra tej osoby”, to drugie. Unikam obu gatunków:) Trochę zeszłam z tematu. Tak mi się skojarzyło, bo my, Polacy, w ogóle lubimy krytykować i uważamy to za zaletę. Chwalić za to umiemy marnie.
Jednak absolutnie nie chcę podważać tego, co napisałaś, bo to dobry post. I bardzo potrzebny!

W skrytykowaniu wyglądu trzeba mieć tez trochę taktu a nie peplac na prawo i lewo i przy wszystkich znajomych jak wyglądasz w sukience. Doceniam to jak ktoś mnie poprosi na bok i zwróci mi uwagę. Przy wszystkich to nie wygląda zbyt dobrze 🙂 Jeśli chodzi o ludzi narzekających ciagle na swój los to również trzymam się od nich z daleka a nie traktuje ich jako krytykantów.

Takie małe wewnętrzne smuteczki dobrze robią 😉

Z bliskimi osobami bywa najciężej a szczególnie z rodziną. Burzę się wtedy bardziej niż zwykle 😉